Şifreniz Mail adresinize gönderilecektir.

Sanatçı Ayfer Karabıyık, Gülçin Aksoy’un son iki sergisinden, Sevdiğim Aile Mezarlığı ve A sergisi, hareketle bir süredir yaşadığı Almanya’da bir metin yazdı. Bu sergilerden aldığı ilhamla yazdığı bu metni, Haftasonu Şiir Önerisi olarak yayımlıyoruz.

 

Biliyor musun? Almanca’da ‘A’ sesli harf değil yanına ‘H’ geliyor. Ben de bilmiyordum, bana verdikleri kitapta böyle yazıyor. Ben burada Bir ders kitabının mat yüzünden yeni yeni sesler çıkartmayı öğreniyorum; tssss ceeh tısceehh şşşşşşşş ziiicceeh

Öbür sayfayı açıyorum;

Bir ekranın ışıklı yüzüne bakıyorum biri A diyor

Ne diyorsunuz?

Biri öykü yazdım diyor

Tekrar, Ne diyorsunuz?

O sayfayı kapatıyorum, öbür sayfayı açıyorum, biri ‘mezarlık’ diyor,

Ne diyorsunuz?

Hiç birisini okumuyorum;

Sonra okurum.

Kitabın mat yüzünü açıyorum; el ge oh qu eh öh zet

Beynimin bir köşesinde kıvrılmış öbür sayfayı açıyorum; ellerimle sürte sürte düzeltiyorum.

Hatırlıyor musun? geçtiğimiz yazdı o ağaçlı odaya girmiştim,

Sen; ‘Bu camlar ağaç olacak’ dedin.

Ben; Kalbimi ağzıma sokup geri yuttum.

Biliyor musun? geçtiğimiz yazdı aile mezarımıza gitmiştim.

Ben dua etmeyi bilmiyorum, başıma bir şey gelirse alarm sesi çıkartırım diye yanımda taşıdığım düdüğü çıkartıyorum, beş kere mi altı kere mi ne, düdüğe üflüyorum.

tiiiiiiiiiiiiiiii

tiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

tiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

iiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

tiiiiiiiiiiiiiiiiiii

Annem de bana uyuyor; Önceden ayırtılmış boş bulduğu tek kişilik yer yüzüne uzanıyor. Ben dört kere daha borazan sesli düdüğe üflüyorum; tiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii

annem gök yüzüne bakıyor.

Ben bir mezarlık nasıl sevilir bilmiyorum.

Düdüğe üfleye üfleye mezarlıktan çıkıyorum,

tiiiiiii

tiiiiiii

tiiiiiii

Biraz sonra sokaklardan gelen düdük seslerini duyuyorum.

Belli ki çocuklar az önce duydukları sesi oyuna dönüştürdüler.

Düdük sesleri oradan oraya sıçrayarak etrafa yayılıyor

tiiiiiiiiiii

ziiiiyyyyyiiiiiiiiii

vüüüüüüüüüüüüüeeeeeeeeeeeeeeeeeee

ziiiiiiiiiiiiiiii

ciiiiiiiiiiiiiiiiiiii

O sayfayı kapatıyorum.

Öbür sayfayı açıyorum; ix ypsilon üh eh vau ßeszet

Hatırlıyor musun? Öbür odadaydık; yırtılmış kağıtlara bakıyorduk, hangi sözcük neresinden yırtılmış tek tek alıp bakmak istiyordum, öyle güzel dağ olmuş ki, öyle güzel çatlak olmuş ki, öyle güzel dehliz olmuş ki bakmıyordum.

Sonra biri ‘deprem oldu’ diyordu

Başka biri de ‘deprem oldu’ diyordu

Kalbim ağzıma geri geliyor, şimdi kalbimi yutsam iyi olacak diyordum.

O sayfayı kapatıyorum.

Biraz sonra ışık saçan sayfayı açıyorum;

Ellerden dallar fışkırmış, iki gün sonra yarıklardan yaprak yeşermiş, bir hafta sonra gövdelerden gövde olmuş.

Işığı gözüme sokuyorum.

Öbür sayfayı açıyorum; jot el em we

Öbür odaya geçiyorum;

Hatırlıyor muyum? Üzerine sonradan büyük harflerle AİLE kelimesi kazınacak o yeşil koltuğa oturamamıştım.

Oturamamıştım, O yeşil koltuğa önceden sinen portakal kokusu, şarkı kokusu, koro sesi, bıçak sesi, beyaz yüzlü erkek sesi, beyaz yüzlü kadın sesine ilişmiştim.

Şimdi öbür sayfayı açıyorum; äh ef qu er

 

Kassel, 04.02.18

 

Daha fazla yazı yok
Lütfen bekleyin.

Bültenimize üye olun

Haber ve etkinliklerimizin bildirimlerini almak ister misiniz? Aşağıdaki kutulara e-posta adresinizi ve isminizi girin, ilk haberdar olan siz olun.
2018-02-22 13:06:07